Σπάνια μια βιομηχανία καταφέρνει να πλασάρει την απουσία επιχειρήματος ως καλλιτεχνική επιλογή. Τα τελευταία χρόνια, ένα συγκεκριμένο κύμα παραγωγών έχει μάθει να δίνει την αίσθηση ότι κάτι ειπώνεται , χωρίς να λαμβάνει την υποχρέωση να το πει πραγματικά. Η αισθητική αυτή λειτουργεί ως υποκατάστατο ανάλυσης, και το θέμα (postpartum depression, cancel culture, viral fame) ως άλλοθι. Δηλαδή αρκετά αναγνωρίσιμο ώστε να προκαλεί ταύτιση, αρκετά αόριστο ώστε να μην υποχρεώνεται σε

Η πρόσφατη τραγωδία με τις δυο 17χρονες στην Ηλιούπολη, επανέφερε οδυνηρά ερωτήματα της ελληνικής κοινωνίας στο προσκήνιο, με βασικό: «Τι είναι αυτό που δυσκολεύει τόσο τους εφήβους να εκφράσουν την ψυχική τους δυσφορία και να αναζητήσουν βοήθεια εγκαίρως;» Το συμβάν αυτό μέσα σε λίγες ώρες μετατράπηκε σε υλικό έντονης αφηγηματικής επεξεργασίας με δραματικούς τίτλους, υπερπροβολή προσωπικών στοιχείων, δραματοποιημένες υπονοήσεις και λεπτομέρειες που υπερβαίνουν το όριο της απ