Σπάνια μια βιομηχανία καταφέρνει να πλασάρει την απουσία επιχειρήματος ως καλλιτεχνική επιλογή. Τα τελευταία χρόνια, ένα συγκεκριμένο κύμα παραγωγών έχει μάθει να δίνει την αίσθηση ότι κάτι ειπώνεται , χωρίς να λαμβάνει την υποχρέωση να το πει πραγματικά. Η αισθητική αυτή λειτουργεί ως υποκατάστατο ανάλυσης, και το θέμα (postpartum depression, cancel culture, viral fame) ως άλλοθι. Δηλαδή αρκετά αναγνωρίσιμο ώστε να προκαλεί ταύτιση, αρκετά αόριστο ώστε να μην υποχρεώνεται σε τίποτα. Το...