Ένα sequel για το The Devil Wears Prada; Την εποχή που κυκλοφορούν μόνο sequels παλαιών, θρυλικών ταινών; Πρωτοποριακό.

Είναι αναμενόμενο πλέον το γεγονός ότι αν υπάρχει μια θρυλική ταινία εκεί έξω, που γυρίστηκε κατά τα 90s ή τα 00s, αργά ή γρήγορα θα έχει ένα αδερφάκι. Εδώ, όμως, είναι και το πρόβλημα. Πολλές φορές δεν χρειάζεσαι ένα αδερφάκι. Πολλές φορές αυτό το αδερφάκι μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στην οικογένεια. Πάρε τον Εξορκιστή για παράδειγμα. Η δεύτερη ταινία ήταν τόσο κακή, που κατά τη διάρκεια της προβολής θαυμαστές σηκώθηκαν και κυνήγησαν τους σεναριογράφους του. Σε μια εποχή που το remake και η επαναφορά διάσημων έργων μας κυνηγά παντού το The Devil Wears Prada 2 μπορεί να σταθεί δυνατό και να αιτιολογήσει το λόγο ύπαρξής του.

Η Άντι Σακς επιστρέφει στις οθόνες μας μετά από 20 χρόνια. Πολλά έχουν αλλάξει από τότε που την είδαμε τελευταία φορά, αλλά πολλά έχουν μείνει ίδια. Πιο ώριμη αλλά με την ίδια σπίθα και αξιοπρέπεια, η Άντι έχει πλέον εκπληρώσει το όνειρο της: να γίνει μια άξια δημοσιογράφος. Ακόμα και αυτοί όμως, οι άνθρωποι που διαπρέπουν στη δουλειά τους, πετυχαίνουν τοίχους που μοιάζουν βουνά για να τα ξεπεράσουν. Έτσι, όταν θα χάσει τη δουλειά της εντελώς απρόσμενα, η Άντι θα αποπροσανατολιστεί, χάνοντας τα πατήματά της. Ευτυχώς για εκείνην, η τύχη θα της χαμογελάσει και το τόσο, μα τόσο, αγαπημένο της αφεντικό, η Μιράντα Πρίστλι, θα της προσφέρει για μια ακόμη φορά μια θέση εργασίας στο θρυλικό περιοδικό Runway. Η μόνη λεπτομέρεια; Η Μιράντα όχι μόνο δεν είναι εκείνη που δίνει την θέση στην Άντι, αλλά που θυμάται τη μικρή, φιλόδοξη νεαρή που κάποτε την έκανε να χαμογελάσει, έστω και στιγμιαία.

Αυτό που καταφέρνει το The Devil Wears Prada 2 είναι να μεταφέρει επιτυχώς τους χαρακτήρες του στο σήμερα. Η Μιράντα δε μπορεί να πετάει πλέον το παλτό της πάνω στο γραφείο της γραμματείας γιατί πλέον δεν είναι αποδεκτό. Η Άντι δεν απολύεται με ένα κάλεσμα στο γραφείο του διευθυντή της, αλλά μέσα από ένα ομαδικό μήνυμα στο κινητό της. Ο κοινωνικός σχολιασμός περί της αξίας της δημοσιογραφίας σήμερα, αν και απρόσμενος, αποτελεί μια ιδαίτερη πινελία στην ταινιά. Η μεταφορά αυτή στο σήμερα γίνεται με έναν πολύ αληθινό τρόπο, χωρίς να αλλοιώνει την πρώτη εκδοχή με την οποία μας συστήθηκαν στην πρώτη ταινία. Το χιούμορ, η ηθοποιία και ο τρόπος με τον οποίον παρουσιάζουν αυτά τα πρόσωπα στο χαοτικό σήμερα σε κάνουν να νιώθεις σα να μην πέρασε μια μέρα.

Ωστόσο είναι κρίμα ένα sequel που τουλάχιστον έχει κάτι να πει, να έχει τόσο κακή παραγωγή. Κινηματογραφικά η ταινία δεν υστερεί κάπου, κατά την ταπεινή μου άποψη, παρ’ όλα αυτά τα χρώματα και ο φωτισμός βλάπτουν την προσπάθεια του Ντείβιντ Φρένκελ. Αυτή η νετφλιξοποίηση των ταινιών σήμερα πρέπει να μελετηθεί από ειδικούς. Που είναι τα χρώματα; Κάθε πλάνο μοιάζει ψυχρό και άψυχο, σα να σε διώχνει μακριά του, σα να μην θέλει να το απολάυσεις. Αυτό το πράγμα πληγώνει τον κινηματογράφο και κάποτε, αυτά τα ανώτερα κεφάλια που παίρνουν τις αποφάσεις θα πρέπει να αντιληφθούν ότι το χρώμα παίζει απεριόριστα σημαντικό ρόλο σε μια ταινιά.

Πολλοί ενδέχεται να διαφωνήσουν με όσα προαναφέρθηκαν ωστόσο, σε μια εποχή που η δημιουργία ενός sequel αποτελεί ξεκάθαρα στρατηγική κίνηση για την απόκτηση κερδών, το The Devil Wears Prada αποδεικνύει ότι καμιά φορά μπορείς να βγάλεις μια καλή δεύτερη ταινιά. Γιατί, ακόμη και αν δεν είναι καλύτερη από την πρώτη, αυτός δεν ήταν ποτέ ο λόγος δημιουργίας της.