Ελίνα Τζένγκο: Η ανάγκη για ισορροπία πίσω από τις μεγάλες βολές

Γράφουν οι Χρύσα Λατιφλλάρι και Χριστίνα Γκουγκουντρή,

Η Ελίνα Τζένγκο, ένα βήμα πριν την έναρξη του πρώτου αγώνα diamond league για φέτος, μας μιλάει για τα πρώτα της βήματα στον αθλητισμό, την προσωπική της ζωή, τις επιτυχίες και τις δυσκολίες που βιώνει ένας αθλητής επιπέδου, αλλά και για το πώς βλέπει τα πράγματα πλέον.

Η ελληνίδα πρωταθλήτρια μπορεί να βρίσκεται στην κορυφή του παγκοσμίου στίβου, καθώς πέρσι έκλεισε τη σεζόν στην πρώτη θέση του παγκοσμίου ranking στον ακοντισμό, όμως πίσω από τις μεγάλες βολές και την ανατρεπτική σεζόν που πέρασε, υπάρχει μια Ελίνα που ακόμα εξελίσσεται και προσπαθεί να βρει την ισορροπία ανάμεσα στον πρωταθλητισμό και την προσωπική ζωή.

Στη συνέντευξή της, η ίδια γυρίζει πίσω στα πρώτα της βήματα και θυμάται πως από πολύ μικρή ένιωθε ότι ο αθλητισμός θα γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της. Η ανάγκη να ξεχωρίσει, να δουλεύει σκληρά και να κυνηγά συνεχώς κάτι μεγαλύτερο υπήρχε πάντα μέσα της. Η συζήτηση δεν μένει μόνο στις επιτυχίες. Η νεαρή πρωταθλήτρια μιλά ανοιχτά και για τις δύσκολες στιγμές που έχει βιώσει μέχρι σήμερα. 

Η ίδια πλέον δηλώνει πως δεν αισθάνεται την ανάγκη να αποδεικνύει συνεχώς στους άλλους τι αξίζει και τι μπορεί να καταφέρει. Με περισσότερη ωριμότητα, εξηγεί πως ένας αθλητής δεν πρέπει να κρίνεται από έναν μόνο αγώνα, είτε αυτός είναι καλός είτε κακός, αλλά από τη συνολική του πορεία, τη συνέπεια και την αντοχή του μέσα στα χρόνια. Επίσης, αναφέρει ότι δεν είναι αρκετό το να ρίχνεις καλά στην προπόνηση και να είσαι σωματικά προετοιμασμένος καθώς την ημέρα του αγώνα παίζει ρόλο ακόμα και το πως θα ξυπνήσεις. Είναι περισσότερο ψυχολογικό το κομμάτι αναφέρει, παρά σωματικό.

Παρά τις επιτυχίες και την εμπειρία που έχει αποκτήσει, το άγχος και η πίεση παραμένουν κομμάτι της ζωής της. Παραδέχεται πως ακόμη αναζητά τον τρόπο να διαχειρίζεται απόλυτα την ένταση πριν από έναν μεγάλο αγώνα, καθώς η ψυχολογική πίεση είναι κάτι που συνοδεύει σχεδόν κάθε αθλητή υψηλού επιπέδου. Το άγχος και η πίεση υπάρχουν αλλά είναι ένα πρόβλημα που το αντιμετωπίζει αγώνα με αγώνα.

Τρεις λέξεις που σε περιγράφουν;

«Δυναμική, φοβιτσιάρα και χαρούμενη»

Προπόνηση πρωί, απόγευμα ή και τα δύο;

«Νομίζω πρωί μ’ αρέσει πιο πολύ, γιατί μετά έχω τον χρόνο μου να κάνω το πρόγραμμά μου, είμαι πιο άνετη»

Αν μπορούσες να αλλάξεις άθλημα για μία ημέρα, τι θα διάλεγες και γιατί;

«Θα έκανα εμπόδια, δεν ξέρω, μ’ αρέσουν πάρα πολύ τα εμπόδια. Είχα περάσει κάποια στιγμή, έτσι στο ξεκίνημα, μ’ αρέσει πολύ, φαίνεται πολύ εντυπωσιακό. Από άλλο άθλημα, εκτός στίβου, θα έπαιζα βόλεϊ».

Μιλάς στο ακόντιό σου, αν ναι, τι του λες;

«Δεν ξέρω αν μιλάω στο ακόντιό μου συγκεκριμένα, μιλάω με τον εαυτό μου την ώρα που πάω να προετοιμαστώ για να ρίξω τη βολή. Λέω διάφορα πράγματα ανάλογα με το mood, αν είμαι νευριασμένη ξεδίνω πάνω σε αυτό, αν είμαι χαρούμενη και πάει καλά ενθαρρύνω τον εαυτό μου με θετικά πράγματα. Διαφέρει ανάλογα με το κέφι». 

Ποιο στερεότυπο για τους αθλητές ισχύει και ποιo όχι;

«Ένα είναι ότι όσοι πάνε καλά στην πορεία τους και ανεβαίνουν συνεχώς είναι ντοπαρισμένοι, κάτι που δεν ισχύει προφανώς, υπάρχει πάρα πολλή δουλειά πίσω από αυτό που βλέπετε εσείς. Αυτό που ισχύει είναι ότι, οι αθλητές είναι απλοί άνθρωποι, δεν είναι σνομπάρες, δεν είναι κακοί, έχουν ζωή και βγαίνουν και περνάνε καλά και κάνουν τις παρέες τους, τα χόμπι τους. Δεν είναι, μονίμως, προπόνηση, σπίτι, φαγητό και συγκέντρωση».

Πάμε λίγο πίσω στα πρώτα χρόνια. Όταν άρχισες, ήσουν η μικρή Ελίνα, τι θυμάσαι πιο έντονα από τα πρώτα σου βήματα στον στίβο;

«Θυμάμαι πολύ έντονα ότι από πολύ μικρή ηλικία μπήκα κατευθείαν στα βαθιά. Δεν μπορούσα να χάσω προπόνηση με τίποτα, ήταν το μόνο πράγμα που ήθελα να κάνω, τελείωνε η μέρα και περίμενα πως και πως να έρθει η επόμενη για να πάω στην προπόνηση. Δηλαδή, ήταν κάτι, το οποίο αγάπησα πολύ απ’ την αρχή και ήξερα ότι θα καταφέρω κάτι σε αυτόν τον κλάδο, γιατί το προσπαθούσα πολύ».

Πώς έχει αλλάξει η Ελίνα εκτός γηπέδου από τότε που ξεκίνησες μέχρι σήμερα; Σε έχει βοηθήσει ο αθλητισμός να βλέπεις και αντιμετωπίζεις τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο στη ζωή σου;

«Όχι, δεν έχω αλλάξει καθόλου. Γενικά, εγώ από μικρό παιδί ήμουν πάντα κοινωνική, ανοιχτή στις παρέες, κάτι το οποίο εξακολουθεί να ισχύει, έτσι είμαι ίδια και τώρα. Εντάξει, μέσα από τον αθλητισμό παίρνεις πολλά μαθήματα, ωριμάζεις πολύ πιο γρήγορα και βλέπεις τη ζωή με άλλο μάτι. Το πολύ θετικό είναι ότι ο αθλητισμός σε αποτρέπει από το να παρεκτραπείς, ειδικά στη δική μας γενιά που μπορεί να ξεφύγεις αρκετά εύκολα».

Έχεις ζήσει πάρα πολύ καλές στιγμές μέχρι στιγμής στην καριέρα σου, με αποκορύφωμα το χρυσό Ευρωπαϊκό μετάλλιο, το 2022 στο Μόναχο, 9η θέση στην Ολυμπιάδα του Παρισιού και η πιο πρόσφατη, 5η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Τόκιο. Έχεις ζήσει, όμως, και κάποιες δύσκολες στιγμές, ποιά δύσκολη στιγμή σου δίδαξε τα περισσότερα;

«Το 2022, όταν πήρα το χρυσό Ευρωπαϊκό, πριν από αυτή τη διοργάνωση είχε προηγηθεί το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Όρεγκον. Έτυχε να είναι και τα δύο την ίδια χρονιά, γιατί υπήρχε τότε η κατάσταση με τον Covid, είχαν καθυστερήσει όλα και πήγαν πιο αργά, είχε ακυρωθεί και το Παγκόσμιο κάποια στιγμή, οπότε μπήκε την ίδια χρονιά με το Ευρωπαϊκό. Πάτωσα σε αυτό το Πρωτάθλημα, ενώ πήγαιναν όλα τέλεια στις προπονήσεις, μπήκα στον αγώνα και ήμουν μία εντελώς διαφορετική Ελίνα. Μία Ελίνα που δεν με αντιπροσωπεύει, γιατί όλα πήγαιναν εξαιρετικά, οι προπονήσεις πήγαιναν εξαιρετικά και περίμενα να βγάλω κάτι αντίστοιχο και στον αγώνα, αλλά η πίεση, το άγχος, ήμουν και πιο μικρή, δεν είχα εμπειρίες, με έκανε να θολώσω εκείνη την ώρα και δεν κατάφερα να βγάλω την επίδοση που μπορούσα. Έκλαψα τόσο πολύ μετά από αυτόν τον αγώνα, έπεσα τόσο πολύ που είπα στον εαυτό μου, ή θα το κόψεις τώρα και θα βάλεις μπρος για το επόμενο, θα ανεβάσεις την ψυχολογία σου, θα σκύψεις το κεφάλι κάτω και θα δουλέψεις σκληρά ή παράτησε τα. Πήγαινα σε αγώνες μονίμως και έτρωγα τα μούτρα μου, έριχνα βολές στις προπονήσεις και στους αγώνες, πήγαιναν όλα χάλια, θόλωνα, δεν γινόταν να συνεχίσει έτσι, πρέπει κάποια στιγμή να το αποδεχτείς και να κάνεις κάτι διαφορετικό μέσα στον αγώνα».

Αυτός είναι και ο χαρακτήρας του αθλητή, αυτό που ξεχωρίζει έναν αθλητή αγώνα από τους υπόλοιπους. 

«Ναι, μπορώ να σου πω την αλήθεια ότι δεν το έχω βρει ακόμα, τόσο πολύ, μέσα στον αγώνα. Βελτιώνομαι χρόνο με τον χρόνο, μαζεύω εμπειρίες, πηγαίνω σε πολλούς αγώνες, αλλά θέλει πάρα πολύ δουλειά. Ο πρωταθλητισμός γενικά είναι πολύ ψυχολογικός. Όση δουλειά και να ρίχνεις, όσο καλά και να τα πηγαίνεις στις προπονήσεις, όλα φαίνονται μέσα στον αγώνα και αν δεν δουλέψεις το κομμάτι της ψυχολογίας, δεν θα σου βγει δυστυχώς, όσο καλός και να είσαι εκτός αγώνα».

Πόσο δύσκολο είναι να διατηρήσεις σχέσεις φιλικές, συναισθηματικές, γενικότερα με τους άλλους όταν βρίσκεσαι σε αυτο το επίπεδο; Πώς το διαχειρίζεσαι όταν οι καριέρα σου απαιτεί τόσες ώρες δουλειάς και πόσο σημαντικό είναι να έχεις άτομα δίπλα σου που σε καταλαβαίνουν σε αυτό το κομμάτι;

«Αυτό που λες είναι το πιο σημαντικό και εγώ είμαι πολύ τυχερή που έχω τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μου, που με καταλαβαίνουν απόλυτα και ότι το πρόγραμμά μου είναι ζόρικο. Προφανώς και είναι δύσκολο, αλλά αυτό είναι το νόημα, να έχεις ανθρώπους κοντά σου που καταλαβαίνουν αυτό που κάνεις, ρίχνουν λίγο τον εγωισμό τους, κάνουν πίσω και συνεχίζετε να προχωράτε μαζί. Βέβαια, εγώ μπορώ να σου πω, σαν Ελίνα προσπαθώ να βρίσκω χρόνο να τα κάνω όλα, ακόμα κι όταν το πρόγραμμα είναι πιο πιεστικό και ζόρικο με τις προπονήσεις. Εγώ πάλι θα θέλω να βγω να πιω τον καφέ μου, θα θέλω να έχω επαφή με τους φίλους μου, να κάνω πράγματα που θα με βοηθήσουν στο να ξεφύγω λίγο και να μου ανεβάσουν την ψυχολογία για να είμαι στην προπόνηση με καθαρό μυαλό. Προσπαθώ να έχω ένα μέτρο στα πάντα στη ζωή μου».

Με ποιους τρόπους ξεφεύγει το μυαλό σου από την ψυχολογική και σωματική πίεση;

«Έχω προσπαθήσει να είμαι μόνο στο σπίτι, να ακολουθώ ένα τέλειο πρόγραμμα, να κοιμάμαι πάντα τέλεια, να κάνω διπλές προπονήσεις, να να να… όλα αυτά που κάνουν πάρα πολλοι αθλητές, αλλά έχω συνειδητοποιήσει ότι αυτο το πράγμα εμένα δεν με βολεύει. Δεν μπορώ να λειτουργήσω έτσι, πιέζομαι. Τη χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων πήγαινα κάθε μέρα Θεσσαλονίκη για το πανεπιστήμιο και επειδή μένω στην Καλλικράτεια, ένιωθα πως κουράζομαι και ότι πηγαίνω στην προπόνηση άτονη, χωρίς ένταση. Αποφάσισα να κόψω τη σχολή για έναν χρόνο, για να αφοσιωθώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Έκανα κάθε μέρα το ίδιο πρόγραμμα, αυτό όμως με πίεζε γιατί δεν έκανα τίποτα με τους φίλους μου. Είχα μπει σε ένα πρόγραμμα, το οποίο θεωρούσα ότι θα μου κάνει καλό, ενώ με κατέστρεφε. Όταν έχω κι άλλα πράγματα στην καθημερινότητά μου να κάνω, με βοηθάνε να ξεφεύγω».

Την επόμενη εβδομάδα έχουμε Κίνα, πρώτο Diamond League της σεζόν και πας ως η περσινή νικήτρια του διαμαντιού, αλλάζει κάπως αυτό την ψυχολογία σου;

«Πέρυσι ήταν μία τέλεια χρονιά για μένα, έκανα πράγματα τα οποία δεν τα περίμενα ούτε εγώ η ίδια, το πίστευα, αλλά δεν περίμενα να γίνουν όλα μαζί. Πρόπερσι είχα πάει σε κάποια Diamond League και δεν ήμουν καν στην 8αδα. Πήγα πέρυσι και όχι απλά κέρδισα τον τελικό, κέρδισα κι’ άλλα πρωταθλήματα πριν. Πήγε εξαιρετικά καλά και ελπίζω να είναι έτσι και φέτος».