«Κάποτε υπήρχε φως, τώρα υπάρχει σκοτάδι. Κάποτε ήμουν εδώ, τώρα είμαι εκεί πέρα! Πού;». Όλα κυλούν φυσικά στην καθημερινότητα του καταξιωμένου δικαστικού Ιβάν Ίλιτς: καριέρα, γάμος, κοινωνικές συναναστροφές, όλα συγχρονίζονται στον καθορισμένο ρυθμό της ευπρέπειας. Ώσπου μια αρρώστια, χωρίς σαφή ορισμό, έρχεται να εγκατασταθεί στο σώμα του. Μια αργή, διαπεραστική ενόχληση στα πλευρά τον βυθίζει στην –όπως την αποκαλεί–μαύρη τρύπα. Στο μέρος όπου επικρατεί ημίφως ακριβώς επειδή το παρελθόν...

Ήταν το ράθυμο πρωινό κάποιας Παρασκευής, όταν τα βήματά μας βρέθηκαν να διασχίζουν την οδό Βασιλίσσης Όλγας της Θεσσαλονίκης. Η εκπνοή...

Μπορεί το τέλος ενός πυρηνικού δεσμού να σηματοδοτήσει τη γέννα ενός νέου εαυτού και με όχημα τις λέξεις, να αναχθεί σε έργο...