«Για εμένα ήταν πάντα ένα πάρκινγκ κοντά στη δουλειά μου, δεν γνώριζα τι επρόκειτο να συμβεί εδώ…» Σήμερα η πρώτη πλατεία της Θεσσαλονίκης, ο χώρος που για δεκαετίες οι πολίτες άφηναν τα αυτοκίνητα τους, βρίσκεται πίσω από εργοταξιακά κιγκλιδώματα. Στη θέση του σχεδιάζεται ένα Πάρκο Μνήμης, ένα Πάρκο αναψυχής που θα στολίσει την πόλη με πράσινο. Όμως, πριν προλάβει να αλλάξει η πλατεία, αλλάζει η σχέση των ανθρώπων μαζί της. Και το όνομα αυτής «Πλατεία Ελευθερίας». Εικόνα 1, ΜΝΗΜΕΙΟ...

Η πρόσφατη τραγωδία με τις δυο 17χρονες στην Ηλιούπολη, επανέφερε οδυνηρά ερωτήματα της ελληνικής κοινωνίας στο προσκήνιο, με βασικό: «Τι είναι αυτό που δυσκολεύει τόσο τους εφήβους να εκφράσουν την ψυχική τους δυσφορία και να αναζητήσουν βοήθεια εγκαίρως;» Το συμβάν αυτό μέσα σε λίγες ώρες μετατράπηκε σε υλικό έντονης αφηγηματικής επεξεργασίας με δραματικούς τίτλους, υπερπροβολή προσωπικών στοιχείων, δραματοποιημένες υπονοήσεις και λεπτομέρειες που υπερβαίνουν το όριο της απλής ενημέρωσης....

«Το καλό εδώ είναι ότι δεν χρειάζομαι καν λεωφορείο». Με έναν καφέ στο χέρι και σημειώσεις χωμένες πρόχειρα στην τσάντα, οι φοιτητές κατηφορίζουν βιαστικά για το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Στις 40 Εκκλησιές, η φοιτητική ζωή δεν κρύβεται πίσω από τις πόρτες των διαμερισμάτων. Φαίνεται στα μικρά μπαλκόνια με τις απλωμένες πετσέτες, στα καφέ με τα ανοιχτά λάπτοπ και στους δρόμους που γεμίζουν νεαρό κόσμο από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ. Λίγα λεπτά μακριά από το κέντρο της...