Κάποτε, η ύπαιθρος αποτελούσε ένα μέρος ιερό. Όταν κάποιος αποφάσιζε να την επισκεφτεί, ήξερε πως είναι απλώς ένας προσωρινός φιλοξενούμενός της. Ο άγραφος -αλλά ταυτόχρονα απαραβίαστος- κανόνας της υπαίθρου ήταν ένας: δεν επέτρεπε σε κανέναν να αφήσει πίσω του οτιδήποτε άλλο παρά μόνο πατημασιές. Οι φωτογραφίες που έβγαζαν οι επισκέπτες, είχαν ως μοναδικό τους σκοπό να απαθανατίσουν το δέος και τη μεγαλειότητα του τοπίου που τους περιέβαλε. Η συνθήκη αυτή, όμως, έχει αλλάξει, με αποτέλεσμα...