Στην Αγίου Δημητρίου, όσο ανεβαίνουν τα ενοίκια τα σπίτια μικραίνουν

«Με μια ματιά μπορείς να σκανάρεις όλον τον χώρο. Ξαπλωμένη στο κρεβάτι, τεντώνω το χέρι μου και φτάνω τα κουμπιά της ηλεκτρικής κουζίνας. Μπορώ παράλληλα να μαγειρεύω ενώ βρίσκομαι στο μπάνιο. Όμως το αγαπώ αυτό το σπίτι».

Λίγα χιλιόμετρα πιο πάνω από τον Βαρδάρη, η πραγματικότητα μοιάζει διαφορετική. Ίσως μόνο στην πρώτη ματιά…Η περιοχή του Αγίου Δημητρίου, της Ολύμπου και της Ολυμπιάδος είναι γεμάτη ανακαινισμένες αγγελίες. Τιμές που κυμαίνονται από 300 ως 500 ευρώ τον μήνα σε τετραγωνικά από 20 έως 60. Σπίτια είτε πολύ μικρά γεμάτα υγρασία είτε πολύ μεγάλα απαιτώντας συγκατοίκηση με τα αδέρφια, έναν φίλο ή και άγνωστο. Οι λογαριασμοί είναι εκτός της τιμής, ωστόσο σε ακόμη μια περιοχή πρωταγωνιστεί το ΙΚΕΑ, ο πλήρης εξοπλισμός με ηλεκτρικές συσκευές και το ανακαινισμένο εσωτερικό.

Φοιτητές -και κατά κύριο λόγο φοιτήτριες- επιλέγουν τις συγκεκριμένες γειτονιές για την αίσθηση ασφάλειας αλλά και τη μικρή απόσταση από το κέντρο. Μικρά καφέ γεμάτα λάπτοπ και σημειώσεις, δρόμοι με νεαρό κόσμο σχεδόν όλες τις ώρες της ημέρας και τη δυνατότητα να φτάσεις με τα πόδια τόσο στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο όσο και στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, κάνουν την περιοχή ιδανική για φοιτητική ζωή. Πίσω, όμως, από αυτή τη «βολική» καθημερινότητα βρίσκονται παλιές πολυκατοικίες, μικρά διαμερίσματα και ενοίκια που ανεβαίνουν όλο και περισσότερο. Και κάπως έτσι, μια ιστορική γειτονιά της πόλης μετατρέπεται σταδιακά σε ακόμη ένα ακριβό φοιτητικό spot.

«Η καλύτερη θέα» είναι αυτή του ρετιρέ. Το σπίτι είναι μόλις 25 τετραγωνικά, ενώ το μπαλκόνι βλέπει ολόκληρη την πόλη. «Τα βράδια βγαίνω έξω μόνο για τη θέα», λέει ο φοιτητής που το κατοικεί. Το ενοίκιο φτάνει τα 370 ευρώ, αλλά για πολλούς αυτό το μικρό κομμάτι «ελευθερίας» αρκεί για να δικαιολογήσει το κόστος

«Χαμηλές τιμές» προσπαθεί να διατηρήσει ο ιδιοκτήτης των διαμερισμάτων της οδού Αγίου Δημητρίου. Σε μια πολυκατοικία, μερικά από τα λίγα διαμερίσματα που παραμένουν κάτω από τα 400 ευρώ μοιάζουν σχεδόν «ευκαιρία» για τους νέους.

«Μικρό σπιτάκι» θυμίζει περισσότερο παιδικό δωμάτιο παρά ανεξάρτητη ζωή. «Το συμμαζεύω σε δέκα λεπτά», λέει φοιτήτρια της περιοχής. «Ίσως γι’ αυτό να μη νιώθω τόσο μόνη εδώ μέσα».

Η πραγματικότητα και σε αυτή τη περιοχή παραμένει η ίδια με τον Βαρδάρη. Μπορεί οι τιμές να είναι κάπως πιο προσιτές προς τους φοιτητές και το περιβάλλον φιλικότερο, όμως τα προβλήματα δεν παύουν να γεννιούνται. Όσο μικρότερο το σπίτι τόσο περισσότερη υγρασία, όσο μεγαλύτερο τόσο περισσότερη μοναξιά. Κάθε περιοχή υπόσχεται κάτι διαφορετικό - αλλά όλες κοστίζουν περισσότερο απ’ όσο αντέχει ένας φοιτητής!