Cine Alex: Μισός αιώνας οικογενειακής παράδοσης
Τα φώτα σβήνουν, τα κινητά μπαίνουν στο αθόρυβο, όπως και η καθημερινότητα, και οι καρέκλες σιγά-σιγά αρχίζουν να γεμίζουν. Το μόνο φως, αυτό της οθόνης. Η μυρωδιά των ποπ κορν, το δροσερό ποτό σου, το καλοκαιρινό αεράκι είναι τα επόμενα που αντιλαμβάνεσαι. H ατμόσφαιρα συμπληρώνεται από το χαλίκι και τα λουλούδια που υπάρχουν τριγύρω. Βρίσκεσαι για λίγο σε ένα μέρος όπου ξεφεύγεις από τη ρουτίνα.
Στην Ολύμπου, λοιπόν, στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, ανάμεσα στις πολυκατοικίες βρίσκεται το Σινέ Άλεξ. Πρόκειται για τον παλιότερο θερινό κινηματογράφο της πόλης μας που λειτουργεί έως σήμερα.
Το 1968 ξεκινάει η ιστορία του από τον πατέρα της οικογένειας Σιδέρη και συνεχίζει με την κόρη του, Κωνσταντίνα Σιδέρη.
«Η ιδέα ξεκίνησε από τον πατέρα μας όταν ήμουν πολύ μικρή, ήμασταν μια οικογένεια πολυμελής. Λειτουργούμε 58 χρόνια. Το πώς γεννήθηκε το μικρόβιο για τον κινηματογράφο δεν το γνωρίζω, γνωρίζω όμως πώς γεννήθηκε το όνομα. Τότε υπήρχαν μόνο εφημερίδες και ο πατέρας μου έψαχνε ένα όνομα το οποίο θα είναι πρώτο στη στήλη, οπότε το ονόμασε «Άλεξ». Από εκεί και πέρα είναι οικογενειακή επιχείρηση, την αγαπάμε, ζούμε για τον κινηματογράφο, έχουμε και εμείς το μικρόβιο, μας το έβαλε σε όλους ο πατέρας μας και συνεχίζουμε», λέει η κ. Σιδέρη, ιδιοκτήτρια του κινηματογράφου.
Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, σε μια πορεία έξι δεκαετιών υπάρχουν και δυσκολίες. Από τα βίντεο κλαμπ στην δεκαετία του ‘80 μέχρι τη σημερινή ευκολία που προσφέρουν οι πλατφόρμες streaming, το Σινέ Άλεξ βρέθηκε αντιμέτωπο με τις αλλαγές της κάθε εποχής. Ωστόσο, η αγάπη του κόσμου ήταν ανέκαθεν μεγαλύτερη από το κάθε «εμπόδιο».
«Ο κόσμος έχει γυρίσει πάλι στον κινηματογράφο. Και όσο πάει γυρίζει, έχουμε μόνιμους πελάτες που δεν είναι μόνο πελάτες, είναι φίλοι μετά από τόσο χρόνια. Ο καιρός μόνο δεν ελέγχεται, αλλά όταν έρχεται η βροχή προσπαθούμε να τους βολέψουμε όλους, καθώς έχουμε ένα υπόστεγο.»
Παρά την ολοένα αυξανόμενη ενσωμάτωση της τεχνολογίας στην καθημερινότητά μας κάποια πράγματα μένουν όπως είναι, απλά και μαγικά. Τίθεται, λοιπόν, το ερώτημα: «Μπορούν οι streaming πλατφόρμες (π.χ. το Netflix) να αντικαταστήσουν τον κινηματογράφο;».
Σε μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε, με δείγμα 59 ατόμων, το 76,3% δήλωσε ξεκάθαρα ότι διαφωνεί με την παραπάνω πρόταση.
Όπως είπε και η κ. Σιδέρη, η νέα γενιά στηρίζει ενεργά τους κινηματογράφους και πολλές παρέες πηγαίνουν εκεί. «Έχουμε και νέο κόσμο που αγαπάει τον θερινό. Έχουμε όλες τις ηλικίες, όχι μόνο μεγάλους και μικρούς. Και αυτό είναι ευχάριστο.”
Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί ότι ο θερινός κινηματογράφος δεν αποτελεί έναν απλό χώρο προβολής ταινιών. Είναι ένας τρόπος συμβολής όσον αφορά την κοινωνική συνοχή και ενισχύει την αίσθηση της κοινότητας και του «ανήκειν». Στο σχετικό ερώτημα της έρευνας το 67,2% απάντησε καταφατικά με την παραπάνω πρόταση. Στο ίδιο ερώτημα συμφώνησε και η κ. Σιδέρη, επιβεβαιώνοντας μέσα από τη χρόνια εμπειρία της ότι, πράγματι, οι θαμώνες της γειτονιάς έχουν αποκτήσει μια ιδιαίτερη σχέση.
Όταν ερωτήθηκε ποια συγκεκριμένη δεκαετία της ιστορίας του Σινέ Άλεξ θα διάλεγε, δήλωσε «Όλες, ο κάθε χρόνος που περνάει έχει κάτι το διαφορετικό, όλες οι χρονιές έχουν κάτι ξεχωριστό πάντα, δεν υπάρχει χρονιά να μην έχουμε κάτι να θυμόμαστε».
Κλείνοντας την συζήτηση με την ερώτηση πώς φαντάζεται το Σινέ Άλεξ σε 10 χρόνια από τώρα, η κ. Σιδέρη απάντησε ότι: «Πιστεύω να είμαστε ακριβώς έτσι όπως είμαστε σήμερα και ότι θα συνεχίσουν τα παιδιά μου.» Αυτό είναι κάτι που εντείνει την αξία ενός κινηματογράφου και δείχνει την σημασία της οικογενειακής παράδοσης και της σταθερότητας, σε έναν κόσμο που αλλάζει με ραγδαίους ρυθμούς.
Σχόλια