Έως Πότε...

Μία ακόμη γυναικοκτονία προστίθεται στη λίστα με τις μέχρι τώρα καταγεγραμμένες.

Μία ακόμη φορά διαβάζουμε στα ειδησεογραφικά sites, ακούμε στα ραδιόφωνα, βλέπουμε στην τηλεόραση και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πως μία από εμάς έφυγε. Πως σήμερα είμαστε λιγότερες.

Μία ακόμη φορά ακούμε δικαιολογίες για τον θύτη. «Δεν έφταιγε αυτός, εκείνη τον

προκάλεσε». «Μα ήταν τόσο καλός μαζί της». «Είχε ψυχολογικά προβλήματα, γι’ αυτό αντέδρασε με αυτόν τον τρόπο».

Μία ακόμη φορά μια γυναίκα, μια σύζυγος, μια μητέρα χάνει τόσο άδικα τη ζωή της, επειδή κάποιος θεώρησε πως του ανήκε. Πως ήταν κτήμα του, ιδιοκτησία του.

Μία ακόμη φορά η ίδια η κοινωνία αποτυγχάνει να συμπαρασταθεί, να υπερασπιστεί και να προστατεύσει έναν άνθρωπο που βρισκόταν σε κίνδυνο.

Μία ακόμη φορά οι στατιστικές υπηρεσίες και οι αρμόδιοι φορείς προσθέτουν στη λίστα τους μία ακόμη γυναίκα. Μία ακόμη γυναικοκτονία.

Μία ακόμη φορά ακούμε πως «κανείς δεν κατάλαβε τίποτα», πως «ήταν ένα ήσυχο ζευγάρι», πως «φαίνονταν αγαπημένοι».

Μία ακόμη φορά ένας άνθρωπος αδυνατεί να αντιληφθεί ότι καμία γυναίκα δεν είναι κτήμα του. Ότι καμία γυναίκα δεν του ανήκει. Ότι κανένας άνθρωπος δεν έχει δικαίωμα να αφαιρεί τη ζωή ενός άλλου.

Έως πότε θα μετράμε «μία ακόμη φορά»;

Έως πότε θα χάνουμε μία ακόμη από εμάς;

Έως πότε οι γυναίκες θα προστίθενται σε λίστες θυμάτων αντί να ζουν με ασφάλεια,

αξιοπρέπεια και ελευθερία;