Περνάς Μια Φάση Ή Κατακλύζεσαι Από Πρέπει ;

Η πρόσφατη τραγωδία με τις δυο 17χρονες στην Ηλιούπολη, επανέφερε οδυνηρά

ερωτήματα της ελληνικής κοινωνίας στο προσκήνιο, με βασικό: «Τι είναι αυτό που

δυσκολεύει τόσο τους εφήβους να εκφράσουν την ψυχική τους δυσφορία και να

αναζητήσουν βοήθεια εγκαίρως;»

Το συμβάν αυτό μέσα σε λίγες ώρες μετατράπηκε σε υλικό έντονης αφηγηματικής

επεξεργασίας με δραματικούς τίτλους, υπερπροβολή προσωπικών στοιχείων,

δραματοποιημένες υπονοήσεις και λεπτομέρειες που υπερβαίνουν το όριο της απλής

ενημέρωσης. Το ΕΣΡ και το Χαμόγελο του παιδιού, ωστόσο, πήραν γρήγορα θέση

καταδικάζοντας τις «κίτρινες» δημοσιογραφικές πρακτικές, καθώς πρόκειται για μια

αρκετά ευαίσθητη υπόθεση.

Ψυχολόγοι και ειδικοί έσπευσαν να αναλύσουν δημόσια την πράξη και τα βαθύτερα

αίτια που έκρυβε. Με πιο σημαντικό σημείωμα στους λόγους τους το ότι η

αυτοκαταστροφή δεν προκαλείται μόνο από ένα αίτιο, είναι μίξη διαφόρων

παραγόντων που συσσωρεύει το σώμα και το μυαλό σε διάστημα χρόνων. Οι

εξετάσεις. Το σχολείο. Το σπίτι. Τα social media. Ο έρωτας. Το bullying. Η

κατάθλιψη. Η πίεση. Η αλήθεια, όμως, είναι σχεδόν πάντα πιο σύνθετη.

Για πολλούς εφήβους, οι πανελλήνιες είναι η πρώτη στιγμή όπου το μέλλον μοιάζει

να εξαρτάται ολοκληρωτικά από τους ίδιους. Πρέπει να κρίνουν σωστά. Πρέπει να

επιλέξουν αυτό που πραγματικά θέλουν. Πρέπει να διαβάσουν. Πρέπει να δώσουν

εξετάσεις. Πρέπει να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους. Και όσο συσσωρεύονται

αυτά τα «πρέπει», το άτομο δεν παύει να σκέφτεται: «Αν δεν πετύχω, δεν αξίζω. Αν

αποτύχω, θα απογοητεύσω. Αν δεν τα καταφέρω, τελείωσε η ζωή μου». Δεν είναι

απλώς ζοφερές σκέψεις που μας κατακλύζουν, αλλά μια έντονη σωματική εμπειρία:

σφίξιμο στο στήθος, κόμπος στο στομάχι, ταχυκαρδία, «φτερουγίσματα», ένταση

στους ώμους. Και όλο αυτό είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο.

Ο εγκέφαλος λειτουργεί παραπάνω από όσο μπορεί. Σκέφτεται, αναλύει, κάνει

υποθετικά σενάρια, επεξεργάζεται τον κόσμο γύρω του και τελικά σιωπαίνει. Πόσα

παιδιά ζουν σιωπηλά με ψυχικό πόνο, πίεση ή αυτοκαταστροφικές σκέψεις; Πόσα

παιδιά άκουσαν τους γονείς τους να λένε : «Είναι απλώς μια φάση της εφηβείας, θα

περάσει». Πόσα παιδιά δεν μίλησαν ποτέ πραγματικά για αυτό που ένιωθαν;

Ο έφηβος αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα διαφορετικά. Μεγαλώνει μέσα σε

έναν κόσμο που του δείχνει συνεχώς ποιος «πρέπει» να γίνει: ένας επιτυχημένος,

όμορφος, κοινωνικός και σίγουρος για το μέλλον άνθρωπος. Μέσα από οθόνες,

πρότυπα και διαρκείς συγκρίσεις, η αποτυχία αρχίζει να μοιάζει σχεδόν

απαγορευμένη. Και κάπως έτσι, πολλοί νέοι μαθαίνουν να πιέζουν τον εαυτό τους

σιωπηλά, ακόμη κι όταν νιώθουν ότι δεν αντέχουν άλλο.

Η σημερινή γενιά εφήβων δεν μεγαλώνει απαραίτητα πιο αδύναμη. Μεγαλώνει όμως

πιο εκτεθειμένη, πιο πιεσμένη και συχνά πιο μόνη μέσα στις σκέψεις της. Και ίσως

αυτό να είναι κάτι που η κοινωνία εξακολουθεί να δυσκολεύεται να καταλάβει

πραγματικά.