Απόλλων & Ναταλί: “Οι άνθρωποι είναι το καλοκαίρι μας”
Το θερινό σινεμά έχει αυτό το κάτι που δύσκολα μεταφέρεται σε μια κλειστή αίθουσα: τον ανοιχτό ουρανό, το πράσινο, την καλοκαιρινή ζέστη που υποχωρεί όσο περνά η ώρα, μια ταινία που μοιράζεσαι με την παρέα σου και, κάπου στη μέση, το απαραίτητο διάλειμμα για ένα ποτό ή ένα hot dog.
Στη Θεσσαλονίκη, αυτή η εμπειρία έχει τη δική της ξεχωριστή διαδρομή. Ανάμεσα στους εναπομείναντες αυτόνομους θερινούς κινηματογράφους της πόλης, το σινέ Ναταλί και το σινέ Απόλλων ξεχωρίζουν κυρίως για τη σχέση οικειότητας που έχουν χτίσει με το κοινό εδώ και δεκαετίες. Σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε με δείγμα 59 ατόμων, το σινέ Απόλλων και το σινέ Ναταλί αναδείχθηκαν τα θερινά σινεμά με τη συχνότερη επισκεψιμότητα στη Θεσσαλονίκη, με ποσοστό 24,1% το καθένα.
Δύο χώροι που πέρασαν από γενιά σε γενιά και συνεχίζουν να υποδέχονται θεατές που περνούν για πρώτη φορά το κατώφλι τους, πλάι σε ανθρώπους που έχουν συνδέσει μαζί τους ολόκληρα καλοκαίρια της ζωής τους.
ΣΙΝΕ ΝΑΤΑΛΙ: «Το αγάπησε η γειτονιά»
Η ιστορία του Ναταλί ξεκινά στις 3 Ιουνίου του 1970 στη Λεωφόρο Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο χώρος ήταν παλαιότερα ασβεστοποιία· κοιτώντας προσεκτικά στο δάπεδο, παρατηρεί κανείς πως υπάρχουν ακόμα τα πλακάκια εκείνης της εποχής. Ο πατέρας της Νατάσας Ράππου, μαζί με τον αδερφό του, έστησαν τον κινηματογράφο με έναν πολύ συγκεκριμένο, προσωρινό ορίζοντα.
«Αρχικά, για να φανταστείς, ξεκίνησε για να λειτουργήσει για ένα χρόνο. Στην πορεία το αγάπησε ο κόσμος, παρόλο που είχε πάρα πολλούς θερινούς εκείνη την εποχή. Το αγάπησε η γειτονιά, μας στήριξε και έτσι λειτουργεί σταθερά 56 χρόνια. Η διάρκειά του οφείλεται στο ότι αγαπάμε αυτό που κάνουμε, αγαπάμε το σινεμά, αγαπάμε τον κόσμο και τον σεβόμαστε», λέει η Νατάσα Ράππου.
Έτσι, ένα προσωρινό εγχείρημα μετατράπηκε σε έναν από τους πιο εμβληματικούς καλοκαιρινούς σταθμούς της πόλης.
Στα 70s το θερινό ήταν η βασική έξοδος μιας πόλης που δεν έφευγε τα Σαββατοκύριακα για διακοπές. Σήμερα, η σύνθεση των θεατών έχει διευρυνθεί και ενώνει γενιές: οικογένειες, φοιτητές, νεανικές παρέες αλλά και πιστοί θαμώνες μεγαλύτερης ηλικίας μοιράζονται τα ίδια καθίσματα:
«Έχουμε έναν παππού κοντά στα 90, πελάτη από τότε που ξεκίνησε το θερινό. Τον φέρνει ο εγγονός του και, ό,τι ταινία και να παίζουμε, κάθε βδομάδα θα έρθει, θα πάρει το hot dog του και θα κάτσει να τη δει», λέει η κα. Ράππου. Την ίδια στιγμή, νέες και νέοι επιστρέφουν μαζικά: «Πριν πέντε χρόνια το κοινό ήταν 40 και πάνω. Πλέον έρχονται παιδιά από 16-18 χρονών. Μπαίνουν μέσα και λένε "πλάκα μου κάνεις, δεν έχει τίποτα από πάνω; Είναι ανοιχτό;". Είναι μόδα, τα νέα παιδιά το έχουν αγκαλιάσει».
Δίπλα σε αυτές τις συνήθειες δεκαετιών, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια αξιοσημείωτη επιστροφή των νέων, που ανακαλύπτουν το θερινό σινεμά. Εμπορικότεροι τίτλοι, όπως το Spider-Man, προσέλκυσαν πρόσφατα ένα εντελώς νέο κοινό, ενώ την ίδια στιγμή οι κλασικές επανεκδόσεις διατηρούν το δικό τους φανατικό κοινό: από τις παλαιότερες ταινίες του Γούντι Άλεν που κάποτε «έσπαγαν ταμεία», μέχρι το Περηφάνια και Προκατάληψη και τον Νυχτερινό Εκφωνητή.
Για την ίδια την κ. Ράππου, άλλωστε, το σινεμά υπήρξε το φυσικό της σπίτι: «Εδώ μεγαλώσαμε και οι τρεις αδερφές». Οι αναμνήσεις της είναι γεμάτες παιχνίδι ανάμεσα στα καθίσματα, τις προβολές του Αντριάνο Τσελεντάνο από την πρώτη σειρά και, φυσικά, το κλασικό hot dog με πορτοκαλάδα, μικρές σταθερές μιας καλοκαιρινής ιεροτελεστίας που κρατά πάνω από μισό αιώνα.
ΣΙΝΕ ΑΠΟΛΛΩΝ: Ένα σινεμά που αρνήθηκε να σβήσει
Λίγα λεπτά περπάτημα πιο πέρα, στη Σαρανταπόρου, συναντά κανείς το σινέ Απόλλων.
Ο κινηματογράφος ξεκίνησε τη διαδρομή του το καλοκαίρι του 1983, σε μια εποχή που πολλές ιστορικές αίθουσες της Θεσσαλονίκης άρχισαν σταδιακά να κλείνουν.
Όπως εξηγεί ο Κώστας Μπακιρτζής, μέλος της ομάδας διαχείρισης των κινηματογράφων Μακεδονικόν, Βακούρα, Ναταλί και Απόλλων, το σινεμά πέρασε στη διαχείριση της οικογένειας Ράππου το 2010 και έκτοτε, απέκτησε μια σαφή ταυτότητα, δίνοντας έμφαση στον κλασικό κινηματογράφο, στις ποιοτικές επανεκδόσεις και σε έργα σπάνιας προβολής στη μεγάλη οθόνη, προσελκύοντας ένα σταθερά νεανικό κοινό σινεφίλ.
Αυτή η στενή σχέση εμπιστοσύνης με τους θεατές δοκιμάστηκε στην πράξη, όταν ο κινηματογράφος βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπος με τον κίνδυνο να πάψει να υπάρχει.
«Ξημέρωσε 6 Μαρτίου, ήταν Παρασκευή, και μας ενημέρωσαν από την ιδιοκτησία του Παπάφη ότι δεν θα μας παραχωρήσουν το σινεμά γιατί θέλουν να χτίσουν το οικόπεδο», θυμάται ο κ. Μπακιρτζής. «Μόλις ανακοινώσαμε το τι συνέβη στα social media, έγινε μία ασύλληπτη κινητοποίηση: συγκεντρώθηκαν 13.000 υπογραφές μέσα σε μία μόνο μέρα, αμέτρητες κοινοποιήσεις και τηλεφωνήματα σε φορείς. Είναι η απόδειξη ότι εδώ έχει δημιουργηθεί μια πολύ σημαντική κοινότητα που στηρίζει, αγαπά και εμπιστεύεται τον κινηματογράφο. Πολλές φορές γράφουμε ότι οι άνθρωποι είναι το καλοκαίρι μας σε αυτές τις προβολές, και το απέδειξαν πιέζοντας ώστε το ζήτημα να πάρει διαστάσεις και να επέμβουν οι αρχές για να σωθεί ο χώρος. Ήταν απίστευτα συγκινητικό, γιατί πραγματικά ο κόσμος έσωσε το σινεμά».
Στην ίδια έρευνα, το 81% των ερωτηθέντων αξιολόγησε θετικά την πρωτοβουλία και την κινητοποίηση για τη διάσωση του σινέ Απόλλων, ενώ το 67.2% θεωρεί ότι οι θερινοί κινηματογράφοι συμβάλλουν σε μεγάλο βαθμό στην κοινωνική συνοχή και ενισχύουν την αίσθηση της γειτονιάς και της κοινότητας, σε σύγκριση με τους εμπορικούς κινηματογράφους.
Σε μια εποχή όπου οι πλατφόρμες streaming καθιστούν κάθε ταινία άμεσα προσβάσιμη από τον καναπέ του σπιτιού, η επιβίωση των θερινών κινηματογράφων ίσως μοιάζει παράδοξη. Για τους ανθρώπους του Απόλλωνα και του Ναταλί, ωστόσο, η απάντηση κρύβεται στην ίδια τη φύση της ανθρώπινης επαφής, της κοινής αγάπης για το θερινό σινεμά.
Ο κ. Μπακιρτζής, το θέτει λιτά: «Ο άνθρωπος θέλει τον άνθρωπο. Το σινεμά είναι συλλογικό και πρέπει να βιώνεται συλλογικά».
Με 56 χρόνια πορείας για το Ναταλί και 44 καλοκαίρια για τον Απόλλωνα, οι δύο αυτοί χώροι έχουν αλλάξει εποχές και μεγαλώσει γενιές. Αυτό που δεν έχασαν ποτέ είναι ο λόγος για τον οποίο ξεκίνησαν: να παραμένουν ζωντανά σημεία συνάντησης κάτω από τον ουρανό της πόλης.
Σχόλια