Ο καθημερινός κίνδυνος των ερασιτεχνών ποδοσφαιριστών
Θα έλεγε κανείς ότι τα ερασιτεχνικά γήπεδα ποδοσφαίρου της χώρας δεν πληρούν τις προδιαγραφές της UEFA. Αυτό είναι αναμενόμενο, τη στιγμή που δεν τις πληρούν σχεδόν όλα τα γήπεδα των ομάδων των δύο επαγγελματικών κατηγοριών. Δεν σημαίνει, όμως, ότι οι ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές και οι μικροί αθλητές πρέπει να διακινδυνεύουν καθημερινά τη σωματική ακεραιότητά τους κάθε φορά που μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο.

Όσοι έχουν αγωνιστεί στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα της Θεσσαλονίκης γνωρίζουν καλά ότι πολλά από τα γήπεδα της πόλης θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν επικίνδυνα. Οι υποδομές σπάνια είναι ολοκληρωμένες και αδυνατούν να καλύψουν ακόμη και τις βασικές ανάγκες των ποδοσφαιριστών. Τα προβλήματα ξεκινούν από αποδυτήρια που οριακά χωρούν δέκα άτομα και φτάνουν σε τεχνητούς χλοοτάπητες που ξεκολλούν από το τσιμέντο, με αποτέλεσμα τα πόδια των παικτών να βρίσκονται ξαφνικά κάτω από το «χαλί».
Τα περιστατικά είναι πολλά και οι σοβαροί τραυματισμοί αριθμούνται κάθε χρόνο σε δεκάδες. Τα προβλήματα, ωστόσο, δεν εντοπίζονται μόνο στην κακή συντήρηση των φυσικών και τεχνητών χλοοταπήτων εντός των τεσσάρων γραμμών. Ξεκινούν από τον ίδιο τον σχεδιασμό ενός γηπέδου. Στα ερασιτεχνικά γήπεδα είναι συχνό φαινόμενο να υπάρχουν τσιμεντένιοι τοίχοι ή σιδερένιοι φράχτες σε ελάχιστη απόσταση από την τελική γραμμή του γηπέδου. Σε πολλές περιπτώσεις, η απόσταση αυτή είναι μικρότερη των δύο μέτρων και όποιος έχει τρέξει σε ένα τέτοιο γήπεδο γνωρίζει ότι μέσα σε δύο μέτρα δεν μπορεί να ακινητοποιήσει εγκαίρως το σώμα του.

Το αποτέλεσμα το είδαμε πριν από λίγο καιρό, με τον θάνατο του δεκαεξάχρονου Gjana Asllan, ο οποίος έχασε τη ζωή του έπειτα από πρόσκρουση στην περίφραξη του γηπέδου. Είναι, όμως, αναγκαίο να υπάρξει ένας θάνατος για να προχωρήσουμε στην αναβάθμιση των υποδομών;
Τραυματισμοί από τους φράχτες που περιβάλλουν τα γήπεδα συμβαίνουν τακτικά. Σπασμένα δόντια, μύτες και χέρια, αλλά και για χτυπήματα που δεν εξελίχθηκαν σε κάτι χειρότερο επειδή ο ποδοσφαιριστής έτυχε να προσκρούσει με τα πόδια και όχι με το κεφάλι.

Επιπρόσθετα, δεν πρέπει, να ξεχνάμε ότι στα ίδια γήπεδα δεν αγωνίζονται μόνο ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές που, λόγω της εμπειρίας τους, γνωρίζουν πώς να προστατεύσουν τον εαυτό τους. Καθημερινά, χιλιάδες αγόρια και κορίτσια, από πέντε έως δεκαοκτώ ετών, παίζουν σε αυτούς τους χώρους. Όμως, το παιδικό πείσμα και η επιθυμία να μη χάσουν ούτε μία φάση, ούτε μία διεκδίκηση, μπορούν να οδηγήσουν σε ατυχήματα.
Αν σε αυτή την παιδική «τρέλα» προστεθεί μια τρύπα, ένα μπάλωμα στον συνθετικό χλοοτάπητα που έγινε βιαστικά ή ένα κομμάτι τούβλου σε απόσταση αναπνοής, ο κίνδυνος πολλαπλασιάζεται. Πρόκειται για ατυχήματα που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, αν τα γήπεδα ήταν σχεδιασμένα σωστά και συντηρούνταν σε τακτά χρονικά διαστήματα.
Δημοτικό Αθλητικό Kέντρο Συκεών | photo: Αλέξανδρος Λαφτσίδης Δημοτικό Αθλητικό Kέντρο Συκεών | photo: Αλέξανδρος Λαφτσίδης
Το ποδόσφαιρο, καλώς ή κακώς, είναι το πιο δημοφιλές άθλημα και αυτό με τους περισσότερους αθλητές. Δεδομένου αυτού, οι υποδομές πρέπει να είναι κατάλληλες για να φιλοξενούν με ασφάλεια τους χιλιάδες αγώνες και τις προπονήσεις. Η ασφάλεια των ποδοσφαιριστών, επαγγελματιών, ερασιτεχνών και κυρίως των μικρών αθλητών στις ακαδημίες πρέπει να βρίσκεται στο κέντρο των προτεραιοτήτων, τόσο της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας και των τοπικών Ενώσεων Ποδοσφαιρικών Σωματείων, όσο και των δήμων, στους οποίους και ανήκει η πλειονότητα των γηπέδων.




Σχόλια