"Χρονοστιβάδα": Η μέρα που το MOMus γέμισε με τη βοή της πόλης
Μια συλλογή από εντυπώσεις και σκέψεις αναφορικά με την ιστορία της Θεσσαλονίκης και της σχέσης μας μαζί της, με αφορμή την προσωρινή έκθεση στο MOMus με τις ιστορίες του βιβλίου Χρονοστιβάδα των Στέφανου Τσιτσόπουλου και Θανάση Γεωργίου.
Σε μια γωνία του ΜΟΜus, δίπλα στη πολύχρωμη μινιατούρα καρουζέλ του Ακριθάκη, για το πρώτο δεκαπενθήμερο του Σεπτεμβρίου, η αίθουσα βάφτηκε neon κίτρινη. Μεγάλου μεγέθους γράμματα ήταν τοποθετημένα κυκλικά στο έδαφος της στρογγυλής αίθουσας ακουμπώντας τον τοίχο. Σε σειρές κρεμάστηκαν τεράστια πανό με κείμενα και κολάζ. «Πολύ κείμενο» ήταν η πρώτη μου σκέψη. «Κακή ιδέα για μουσείο το τόσο πολύ κείμενο». Και μετά είδα το πανό. «ΛΕΞαλονίκη», γράφει στον τίτλο.
Ακολουθεί μια αφιέρωση στον ποιητικό λυρισμό του ράπερ της πόλης που έχει γίνει πλέον φαινόμενο, ένα είδος από μόνος του, του πιο Σαλονικιώτικου ράπερ της Σαλούγκας, που κάνει μέχρι και άτομα που θεωρούν την πόλη ανιαρή και δεδομένη (εμένα) να τη δουν με άλλο μάτι.
Έτσι λοιπόν και η Χρονοστιβάδα, όπου τα Βομβίδια με τα σουτζουκάκια στο αλουμινόχαρτο, ο ορισμός του «βρώμικου» του ελληνικού λαού, γίνονται κουλτούρα. Η πόλη, με λέξεις του Στέφανου Τσιτσόπουλου και τρισδιάστατα κολάζ του Θανάση Γεωργίου, αποκτά 45 στόματα και λέει 45 ιστορίες σε όποιον έχει τον χρόνο να τις διαβάσει.
Ήταν μετά την τρίτη πολύωρη επίσκεψή μου στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, και αφότου έφτασα σε first name basis με έναν εργαζόμενο (χαιρετίσματα, Παντελή), όταν συνειδητοποίησα ότι μέσω της έκθεσης διάβασα ολόκληρο το βιβλίο.
Κανονικά υπήρχαν κοντά στις 90 ιστορίες. Με επέμβαση του εκδότη εκδόθηκε τώρα το βιβλίο με τις πρώτες 45. Έχουν πάρει ήδη το οκέι για το δεύτερο τόμο του βιβλίου που θα φιλοξενήσει τις υπόλοιπες ιστορίες, αναφέρει ο Τσιτσόπουλος στο post-opening event της έκθεσης το απόγευμα της 15ης Σεπτεμβρίου.
Είναι μια κανονική Τρίτη όταν η αίθουσα που ακόμα μυρίζει βαφή τοίχου, γεμίζει με κόσμο και βουές: εκδότες και αρθρογράφοι μαζί με το αναγνωστικό κοινό, η crème de la crème δίπλα στην εναλλακτική κουλτούρα με τα αχτένιστα μαλλιά, οι νέοι δίπλα με τους μεγάλους. Μιλάνε, αγοράζουν το βιβλίο, αγκαλιάζονται ανάμεσα στις ιστορίες της Θεσσαλονίκης. Η βουή εξαπλώνεται στο υπόλοιπο μουσείο, αφού δίπλα στο stand της γραμματείας και του πωλητηρίου του μουσείου, οι παρευρισκόμενοι σερβίρονται ξηρό κρασί από τη Ξάνθη ή σφηνάκι ουίσκι, συνεχίζουν την περιπλάνηση ή βγαίνουν έξω για τσιγάρο.
Για μία μέρα ζωηρέψαν οι αίθουσες του MOMus. Ζωντάνεψε και η Σαλούγκα με τις ιστορίες της Χρονοστιβάδας. Ο Μπουτάρης συνάντησε ξανά τον συγγραφέα για καφέ και άφιλτρα τσιγάρα. Τα φωτοτυπάδικα της Μελενίκου εκτύπωσαν τις πτυχιακές των φοιτητών πιο γοργά. Τα ερειπωμένα αρχοντικά της πόλης ξανάγιναν καινούρια. Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος μας μάλωσε με την επικριτική φωνή του. Το Cor-Ten και οι εργατικές κατοικίες είπαν τις ιστορίες τους. Στα Λαδάδικα και στο Berlin ήπιαμε όλες οι γενιές μαζί.
Το παρελθόν ενώθηκε με το παρόν και το μέλλον. Το πρώτο φιλί μιας κοπέλας τη νύχτα του μεγάλου σεισμού ζωντάνεψε μπροστά μας. Ο Ρωμαίος στρατιωτικός Μάρκος Τύλλιος Κικέρων και ο συγγραφέας του Moby Dick Χέρμαν Μέλβιλ συναντήθηκαν στη Καμάρα και τη Ροτόντα. Το μεγάλο γοβάκι του Καρύδα ξεσκονίστηκε και άναψε τα λαμπάκια του, θυμούμενο την ιστορία του ταξιδιού του από το Las Vegas ως το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ο Χο Τσι Μινχ μάλλον δεν υπηρέτησε στρατιωτικός στη πόλη τον Β’ Παγκόσμιο πριν γίνει ο πρώτος πρόεδρος του Βιετνάμ. Εμείς όμως, με προτροπή του Dickens, δε θα αφήσουμε «την αλήθεια να χαλάσει μια ωραία ιστορία.»
Έτσι, η Σαλόνικα είπε το στόρι της στην έκθεση Χρονοστιβάδα. Ένα κλισέ λέει ότι πρέπει να ταξιδέψεις σε άλλα μέρη και να γνωρίσεις κόσμο διαφορετικό από σένα πριν καταλάβεις ποιος είσαι και να εκτιμήσεις τον τόπο σου. Ή αλλιώς yin και yang. Δεν υπάρχει φως χωρίς σκοτάδι, η πόλη σου αν δεν έχεις δει άλλες πόλεις. Συνειδητοποιώ όμως τώρα πως μπορείς να μάθεις κάτι απ’ την αρχή, βλέποντάς το από διαφορετική σκοπιά. Η αναγνώριση και το σοκ του να ακούς για πρώτη φορά ραπ για την πόλη σου, παραδείγματος χάρην, όταν έχεις περάσει την εφηβεία σου με ροκιές από California και Sheffield. Όπως αντέδρασα τη πρώτη φορά που άκουσα τον στίχο του Lex στο Μουσική για Τσόγλανους που έλεγε: «Σα το Καλοκαίρι του ’11 στο Πάρκο του Φωκά». Τα λέμε στα πάρκα λοιπόν, και η πόλη μάς απαντά, λέγοντας τις ιστορίες της για άλλη μια φορά.
Σχόλια