CineWars Oscar Edition: "Hamnet"

CineWars Oscar Edition: Mια νέα σειρά κριτικών με αφορμή τις φετινές υποψηφιότητες για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Δύο συντάκτες, δύο διαφορετικές οπτικές, δέκα ταινίες. Για καθεμία από τις υποψήφιες θα δημοσιεύονται δύο ξεχωριστές κριτικές, επιχειρώντας όχι να καταλήξουμε σε μια «σωστή» ανάγνωση, αλλά να αναδείξουμε τον διάλογο που μπορεί να γεννήσει το ίδιο έργο.

Συνέχεια έχει το Hamnet για το οποίο καταθέτουμε τη δική μας ανάλυση, προσωπική πρόσληψη και τη θέση του στη συνολική αποτίμηση της οσκαρικής δεκάδας. Στόχος μας είναι να ακολουθήσουμε μαζί αυτή τη διαδρομή βήμα βήμα, φωτίζοντας κάθε ταινία μέσα από δύο παράλληλες αναγνώσεις.

Να κλάψει κανείς ή να μην κλάψει;

του Βαγγέλη Κοντογούρη

Περασμένος Νοέμβριος. Η πόλη κινείται στους ρυθμούς του φεστιβάλ. Από το πρωί έως το βράδυ οι μεγάλες οθόνες εργάζονται 24ωρα σαν ακούραστοι εργάτες. Ο κόσμος βλέπει ταινίες, πολλές ταινίες, ταινίες που μένουν μαζί σου, άλλες λιγότερο, άλλες περισσότερο. Βρίσκεις μερικά ακατέργαστα διαμάντια και μερικές που καλύτερα να μην έβλεπαν ποτέ το φως του ήλιου. Κάπου μέσα σε όλη αυτή τη θάλασσα ατέρμονων ταινιών, αιωρούταν το “Hamnet” της Κλόι Ζάο, μια ταινία που γέμισε αίθουσες παγκοσμίως και έκανε τον κόσμο να κλάψει για ώρες ατελείωτες. Δυστυχώς δε κατάφερα να τη δω τώρα, είχα την ευκαιρία, όμως, να τη δω στη κανονική κινηματογραφική της κυκλοφορία.

Η ταινία είναι αριστουργηματική. Εμπνευσμένη από τη ζωή του Γουίλιαμ Σαίξπηρ, η Κλόι Ζάο διασκεύασε το μυθιστόρημα της Μάγκι Ο’ Φάρελ, της οποίας τη βοήθεια αξιοποίησε στο σενάριο. Το “Hamnet” μας παρουσιάζει την οικογενειακή ζωή του Σαίξπηρ, καθώς αυτή, όπως και όλες οι οικογένειες, αλλάζει, φθείρεται και δοκιμάζεται.

Ο Γουίλ, ένας χαμηλών τόνων δάσκαλος Λατινικών, δέσμιος στην αποπληρωμή των χρεών της οικογένειάς του, ξαφνιάζεται ευχάριστα, όταν βλέπει έξω από το παράθυρό του δωματίου στο οποίο διδάσκει, μια γυναικεία φιγούρα. Μαγεμένος, φεύγει από δωμάτιο και πάει να τη βρει. Η Άγκνες τον βλέπει και οι δυο τους μοιράζονται μια τρυφερή στιγμή. Κάπου εκεί ξεκινάει ένας έρωτας μεγάλος και αγιάτρευτος, ανάμεσα σε δύο άτομα που κανονικά δε θα έπρεπε να είναι μαζί. Η Άγκνες, στιγματισμένη από την φήμη ότι η μητέρα της είναι η μάγισσα του δάσους, είναι μια ανεξάρτητη και ατίθαση γυναίκα, κάτι που κάνει τον Γουίλ ολοένα και παθιασμένο μαζί της. Αυτός παθιασμένος με το ελεύθερό της πνεύμα και αυτή παθιασμένη με τις όμορφες και τρυφερές του ιστορίες. Ένα ζευγάρι που ο ένας είναι πλασμένος για τον άλλον.

 Το “Hamnet” είναι μια αρκετά συγκινητική ταινία, άξια του hype της, προσωπικά, όμως, με βρήκε σε μια ενδιάμεση κατάσταση μεταξύ της προσδοκώμενης και της πραγματικής συγκίνησης. Στιγμές σπαρακτικές, όπως η πρώτη γέννα της Άγκνες ή η συνταρακτική σκηνή με τον μικρό Άμνετ, αποτελούν βάση για το φιλμ της Κινέζας σκηνοθέτιδος, ο συναισθηματικός εκβιασμός, όμως, κρύφτηκε πίσω από αρκετές σκηνές με αποτέλεσμα να μην προέρχεται οργανικά η συγκίνηση. Με απλά λόγια: κλάψε γιατί κλαίνε όλοι και αν δεν το κάνεις θα σε κοιτούν περίεργα, λες και είσαι συναισθηματικά ασταθής. Αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι συγκινήθηκαν βαθιά από το “Hamnet” ή ότι η ταινία είναι μια πολύ όμορφη ταινία, προσωπικά, ωστόσο, ένιωσα πως δεν μου έβγαινε. Και ναι, υπήρχαν σημεία που παρακολουθούσα την οθόνη με το στόμα ορθάνοιχτο από το σοκ και με τα μάτια γουρλωμένα, η ταινία όμως δε με ακολούθησε όταν μπήκα στο αμάξι να οδηγήσω ή όταν έπεσα να κοιμηθώ στο κρεβάτι μου.

Ωστόσο, όποιο βραβείο και να κερδίσει, θα το αξίζει και με το παραπάνω. Η Τζέσι Μπάκλει , με την τρομερή ερμηνεία της ως Άγκνες, έχει ήδη κερδίσει μια Χρυσή Σφαίρα, ένα βραβείο BAFTA, καθώς και ένα Actor Award για καλύτερη ηθοποιό και δικαίως.

To καλλιτεχνικό coping mechanism

της Μάγδας Καραβασιλείου

Όταν μια ταινία αντλεί την έμπνευσή της από ένα τόσο γνωστό έργο όπως το Hamlet, το σενάριο παύει σχεδόν να είναι το βασικό σημείο έκπληξης για τον θεατή. Παρότι το Hamnet αποτελεί μια δημιουργική παραλλαγή της ιστορίας, η δύναμή του δεν βρίσκεται τόσο στην ανατροπή της πλοκής όσο στον τρόπο με τον οποίο αυτή ζωντανεύει μέσα από τις ερμηνείες των ηθοποιών. Είναι μια ταινία που στηρίζεται έντονα στην ηθοποιία της. Εκεί βρίσκεται το μεγαλύτερο συναισθηματικό της βάρος και από εκεί προκύπτει η ένταση που τη διαπερνά.

Στο κομμάτι των ερμηνειών, η πρωταγωνίστρια Jessie Buckley δίνει την πιο δυνατή της παρουσία ως τώρα στην σκηνή του κινηματογράφου, όμως προσωπικά θεωρώ ότι ο Paul Mescal είναι αυτός που ξεχωρίζει περισσότερο. Σε έναν ακόμη δραματικό ρόλο, καταφέρνει να δώσει ίσως την πιο ολοκληρωμένη του ερμηνεία μέχρι σήμερα. Η παρουσία του στην ταινία είναι αισθητά μεγάλη, σχεδόν ισάξια με εκείνη της πρωταγωνίστριας και για αυτό θεωρώ ότι θα μπορούσε να διεκδικήσει υποψηφιότητα για Α’ Ανδρικό Ρόλο και όχι Β’. Ένα ενδιαφέρον στοιχείο των ερμηνειών είναι ότι συχνά αποκτούν μια ένταση που θυμίζει θεατρική σκηνή. Για κάποιον που δεν έχει μεγάλη επαφή με το θέατρο, αυτή η προσέγγιση είναι αρκετά εμφανής και δίνει στην ταινία μια ιδιαίτερη δραματικότητα. Μέσα από αυτή τη θεατρικότητα, η ιστορία αποκτά ακόμη μεγαλύτερο συναισθηματικό βάρος. Αξιοσημείωτη είναι επίσης η παρουσία των νεότερων ηθοποιών, με τους Jacobi Jupe και Noah Jupe να αφήνουν ιδιαίτερα θετική εντύπωση σε κάθε τους εμφάνιση.

Το στοιχείο που με κέρδισε περισσότερο είναι ο τρόπος με τον οποίο η ταινία προσεγγίζει την ιδέα της τέχνης. Η σύνδεση με το έργο του Hamlet λειτουργεί σαν μια δημιουργική παραλλαγή, που δείχνει πώς ο άνθρωπος μπορεί να μετατρέψει ακόμη και τα πιο οδυνηρά συναισθήματά του σε δημιουργία. Η ταινία υπενθυμίζει πόσο σημαντική είναι η τέχνη για τον άνθρωπο, και ιδιαίτερα για τους καλλιτέχνες, ως τρόπος έκφρασης, επεξεργασίας και μεταμόρφωσης του πόνου. Συνολικά, το Hamnet είναι μια ταινία που δεν βασίζεται τόσο στην αφήγηση όσο στη συνολική της αίσθηση. Μέσα από την εικόνα, τη μουσική, τη φύση και τις έντονες ερμηνείες, δημιουργεί μια εμπειρία που μοιάζει περισσότερο με συναισθηματικό ταξίδι παρά με μια συμβατική κινηματογραφική ιστορία.