Μια διαδρομή από τη βαβούρα των περιπτέρων στις εικόνες του MOMus, αναζητώντας όσα έκαναν κάποτε τη Διεθνή Έκθεση μια πολυαναμενόμενη συνάντηση της πόλης. Φώτο: Άλμπι-Αλέξανδρος Τσάνι Ο οδηγός του ταξί κάνει μανούβρες μέσα από στενά και στροφές για να αποφύγουμε την κίνηση. Του έχουμε πει να μας αφήσει στο Σιντριβάνι και, κάπου στη διαδρομή, η κουβέντα πηγαίνει στη ΔΕΘ. «Ισχύει ότι παλιά είχαν και παιχνίδια λούνα παρκ για τα παιδάκια;» ρωτάω. Κάτι τέτοιο μας είχε πει ένας συν

Ο θεσμός των Δημοτικών Συμβουλίων Νέων (ΔΣΝ) αποτελεί ένα χρήσιμο εργαλείο για την εμπλοκή των νέων στον δημόσιο διάλογο, στη λήψη αποφάσεων και στην ενεργή πολιτειότητα. Η Θεσσαλονίκη έχει παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανάπτυξη του θεσμού αυτού, εμπνέοντας και άλλους Δήμους σε ολόκληρη τη χώρα. Το ΔΣΝ του Δήμου Θεσσαλονίκης είναι το πρώτο που ιδρύθηκε στην Ελλάδα το 2019, αξιοποιώντας το εδώ και χρόνια υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο, μετά από μια περίοδο διοικητικής αδράνειας

Το θερινό σινεμά έχει αυτό το κάτι που δύσκολα μεταφέρεται σε μια κλειστή αίθουσα: τον ανοιχτό ουρανό, το πράσινο, την καλοκαιρινή ζέστη που υποχωρεί όσο περνά η ώρα, μια ταινία που μοιράζεσαι με την παρέα σου και, κάπου στη μέση, το απαραίτητο διάλειμμα για ένα ποτό ή ένα hot dog. Στη Θεσσαλονίκη, αυτή η εμπειρία έχει τη δική της ξεχωριστή διαδρομή. Ανάμεσα στους εναπομείναντες αυτόνομους θερινούς κινηματογράφους της πόλης, το σινέ Ναταλί και το σινέ Απόλλων ξεχωρίζουν κυρίω

Φωτογραφία από τα εγκαίνια του σταθμού επί της παρουσίας του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη, της Προέδρου Δημοκρατίας Κ.Σακελλαροπούλου και της Υπουργού Πολιτισμού Λ. Μενδώνη (30/11/2024) Κατεβαίνω τρέχοντας τις σκάλες του μετρό στην οδό Βενιζέλου με Εγνατία -δεν θέλω να φτάσω ξανά αργοπορημένη- χαζεύοντας κλεφτά όπως κάθε φορά τα αρχαία που πλαισιώνουν τις σκάλες. Κι όμως, κάθε μέρα, μέσ’την βιασύνη μου να εκδώσω εισιτήριο και να επιβιβαστώ στον συρμό για να φτάσω στον προορισμό

Εκεί που η δυσκολία συνορεύει με την ελπίδα - Ιστορίες μέσα από τα μάτια των προσφύγων της Θεσσαλονίκης. Δέκα χρόνια μετά τη φυγή τους από τη Συρία, η Χανίν και η μητέρα της μιλούν από το σπίτι τους στη Θεσσαλονίκη για όσα έχασαν και όσα προσπαθούν να ξαναχτίσουν. Μία δεκαετία μετά το 2015-2016 και τη μεγάλη προσφυγική κρίση που γνώρισε η Ελλάδα, οι προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων μοιάζουν να έχουν παγώσει στον χρόνο. Στα δημοσιεύματα της εποχής φιγουράρουν αριθμοί, στατιστι

Ο υπεύθυνος του «Ελληνίς», Γιάννης Ζαφειρίου. Φώτο: Άλμπι Αλέξανδρος Τσάνι Σινεμά κάτω από τα αστέρια σε ένα τοπίο που θυμίζει νησί με πανόραμα τον φωτιζόμενο Πύργο του ΟΤΕ. Αυτό είναι που κάνει το Ελληνίς, τον θερινό κινηματογράφο που βρίσκεται στη ΔΕΘ, ξεχωριστό. Με ιστορία 42 χρόνων, το Ελληνίς έχει αφήσει το δικό του στίγμα στην ταυτότητα της Θεσσαλονίκης. «Το Ελληνίς ξεκινάει περίπου το 1984. Είχε μία μικρή στιγμή που το πήρανε για να το κάνουν λούνα πάρκ και ξανά επέσ

ΦΩΤΟ: FB Σινέ Άλεξ Τα φώτα σβήνουν, τα κινητά μπαίνουν στο αθόρυβο, όπως και η καθημερινότητα, και οι καρέκλες σιγά-σιγά αρχίζουν να γεμίζουν. Το μόνο φως, αυτό της οθόνης. Η μυρωδιά των ποπ κορν, το δροσερό ποτό σου, το καλοκαιρινό αεράκι είναι τα επόμενα που αντιλαμβάνεσαι. H ατμόσφαιρα συμπληρώνεται από το χαλίκι και τα λουλούδια που υπάρχουν τριγύρω. Βρίσκεσαι για λίγο σε ένα μέρος όπου ξεφεύγεις από τη ρουτίνα. Στην Ολύμπου, λοιπόν, στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, ανάμεσα

ΦΩΤΟ: Μαρίνα Καλούδη Στη Θεσσαλονίκη το «Μπιτ Παζάρ» είναι ένα από τα πιο γνωστά σημεία συνάντησης των νέων για τη νυχτερινή τους έξοδο. Ωστόσο την ημέρα ο κόσμος δεν πηγαίνει εκεί για να πιει το κρασί του και να περάσει λίγο χρόνο με την παρέα του, αλλά για να ρίξει μια ματιά στο παρελθόν. Περπατώντας λοιπόν ένα πρωινό στην οδό Τοσίτσα στο κέντρο παρατηρήσαμε πως στεγάζονται εκεί πολλά παλαιοπωλεία. Στις βιτρίνες και στο εσωτερικό τους μπορεί κανείς να βρει αντικείμενα από ά

Η έρευνα ξεκίνησε με μία βόλτα γύρω από το κτήριο-συνοδό της παιδικής μου ηλικίας και τη σκέψη του τι άραγε να συνέβαινε εκεί παλιότερα. Συλλέγοντας πληροφορίες για το παρελθόν της, η Αλυσίδα με έκανε να καταλάβω πως οτιδήποτε έχει δημιουργηθεί, όσο αδιάφορο και αν φαίνεται, κρύβει μία ιστορία. Για τη νεότερη γενιά, η Αλυσίδα είναι απλώς ένα κτήριο επί της οδού Αλεξάνδρου Παπαναστασίου στη Χαριλάου Θεσσαλονίκης γεμάτο γκράφιτι, με σπασμένα παράθυρα και σκισμένες αφίσες. Είναι

«Για εμένα ήταν πάντα ένα πάρκινγκ κοντά στη δουλειά μου, δεν γνώριζα τι επρόκειτο να συμβεί εδώ…» Σήμερα η πρώτη πλατεία της Θεσσαλονίκης, ο χώρος που για δεκαετίες οι πολίτες άφηναν τα αυτοκίνητα τους, βρίσκεται πίσω από εργοταξιακά κιγκλιδώματα. Στη θέση του σχεδιάζεται ένα Πάρκο Μνήμης, ένα Πάρκο αναψυχής που θα στολίσει την πόλη με πράσινο. Όμως, πριν προλάβει να αλλάξει η πλατεία, αλλάζει η σχέση των ανθρώπων μαζί της. Και το όνομα αυτής «Πλατεία Ελευθερίας». Εικόνα 1,

Για να πάρεις χρειάζεται να δώσεις. Ένα βιωματικό αλισβερίσι με τους ήχους της Θεσσαλονίκης σε τρεις πράξεις. Θεσσαλονίκη. Σεπτέμβριος. Επιστροφή. Για πρώτη φορά συνειδητοποιείς. Για πρώτη φορά την ακούς. Η πόλη σου μιλάει. Γιατί τώρα; Τι άλλαξε; Ετοιμάζεσαι για μια μεγάλη βόλτα φορώντας, βέβαια, πολύ λάθος παπούτσι (πέδιλο-παντόφλα) πράγμα που θα σου στοιχήσει στο τέλος της ημέρας· προοικονομία… Μάλλον λογικό επακόλουθο. Μπορείς να ακούσεις την πόλη εδώ. Πράξη 1η Ξεκινάς από

Έξι νέα παιδιά που εργάζονται καλοκαίρι στη Θεσσαλονίκη μιλούν για τη ζέστη, τα ωράρια, τα λεφτά, τις διακοπές που αναβάλλονται και την πόλη που συνεχίζει να κινείται, όταν οι περισσότεροι φεύγουν. Τον Αύγουστο η Θεσσαλονίκη αναρρώνει. Η άσφαλτος εκπνέει "ζέστα", ώρες μετά τα πορτοκαλιά ηλιοβασιλέματα. Το καταλαβαίνουν και οι απανταχού λαστιχένιες σαγιονάρες που επιστρατεύονται για μία εξόρμηση ως το περίπτερο. "Ο μόνιμος πληθυσμός της απουσιάζει και τον αντικαθιστά για λίγο